SharmaMijn NIEUWE tori van over de Noordzee ...

“AMS-PBM vice versa”

Voor veel van ons zijn deze twee afkortingen onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De eeuwenoude geschiedenis, nog altijd zichtbaar en onzichtbaar aanwezig in beide landen. De jarenlange verbinding met familie aan de andere kant van de Noordzee. De constante overtocht van het ene naar het andere land. Verzending van postpakketten, met lekkers of hele huisraad. Ja, er zal hier nooit een einde aan komen. Dit is deel van ons en zal altijd deel van ons blijven. Zolang de families verspreid zitten tussen deze twee werelddelen. Ongeacht de prijs die we ervoor moeten betalen.

Weinig contact, in levende lijve dan. Minder dan we het liefst zouden willen hebben althans. Want dankzij moderne technologie kunnen we elkaar veel sneller horen en zien. We zijn niet meer afhankelijk van een telegram of de telex, of de buitenlandse verbinding via de telefoon. Nee, met alle social media en het gemak van apps, hebben we ala minuut contact. Maar, wil je elkaar echt kunnen vasthouden en kostbare tijd met elkaar kunnen doorbrengen, dan vergt dat toch wel wat meer aan euro’s, usd’s of srd’s bij elkaar. Want, laten we wel wezen, hoe duur de overtocht ook mag zijn, ook de luchtvaart speelt handig in op onze eeuwenoude tradities.

Je zou denken dat het op dat vlak ook wat makkelijker zou worden, gelet op alle ontwikkelingen in de wereld. Gelet op feiten die toch echt aantonen dat we AMS en PBM zullen blijven bezoeken. En dat de prijs voor de reiziger wat aangenamer zou worden, zodat ook het “echte” contact met jouw mensen van overzee niet de allerlaatste cent uit jouw bankrekening zou opeisen. Maar helaas, veel smaken zijn er niet en moeten we het ermee doen.

Eenmaal aan boord, zitten er gemiddeld 250 mensen in de ‘opolangi’. Hoog in de wolken, in gedachten verzonken. Wat zijn de verhalen achter deze mensen? Twee passagiers in wit gekleed, dame met hoofddoek. Lijkt een duidelijke uitdrukking van haar rouw. Haar bezoek aan PBM zal geen plezierreis zijn. En dan de Belgische familie/vrienden? Te horen aan het Vlaams accent bezoeken zij Suriname voor een huwelijksfeest. Gezellig pratend en opgewonden praten vrienden en vader van de bruid over wat hen in Paramaribo staat te wachten. Een paar stoelen verder, een jong gezin met drie kleine kinderen, waarvan de jongste een baby. Zou het familie bezoek zijn aan de grootouders? De baby en kinderen voor het eerst in moederland van papa en mama en ‘komen showen’ aan de rest van de familie?  Naast mij een dame en heer van middelbare leeftijd, maar afzonderlijk reizend zo te horen. Terug naar hun land, na vakantie. Zij wonen in PBM, waren even naar de kinderen in AMS en omgeving.

Ja, en dan ik .. Bezoek aan mijn zieke moeder. Die nu eigenlijk bij ons in NL had moeten zijn, maar ziek werd. Mijn gedachten gaan uit naar haar tijdens mijn vlucht. Vroeger was de reis PBM-AMS voor haar een makkie. Hele vakanties bracht ze bij ons door. En wij af en toe in SUR bij haar. Maar als 70 plusser werd het reizen de laatste jaren wat zwaarder. Nu staat vooral haar herstel voorop. Ik kijk naar de mensen om me heen aan boord en denk aan de keer dat ik met lood in mijn schoenen deze reis maakte om mijn overleden oma te komen begraven. En hoe mijn man dat deed voor de crematie van zijn pa. Hoe wij jaren later daarna met ons hele gezin reisden om ons huwelijk in SUR te vieren. En ik daarna om als memoire aan mijn pa, een mooi boek en een expositie kwam promoten.
Maar nu, met mixed feelings, om mijn zieke ma te komen helpen.

We zijn geland, er wordt luid geklapt. Een traditie waarvan ik mij als kind altijd al heb afgevraagd wat de oorsprong is. Ontlading? Opluchting? Blij dat je thuis bent en veilig aankomt? Ik klap zelf nooit mee, heb er juist nare associaties mee. Raar maybe..
Ja de reis AMS-PBM / PBM-AMS heeft voor ons allen met Surinaamse roots, behalve het vakantie gevoel wel eens een zwarte rand of een beladen gevoel.
Wat het ook zij, ik stap uit en loop over het platform. De bekende warme lucht in mijn gezicht, het gevoel van thuis. Waarvan je ook meteen weer weet dat je over een paar dagen helaas weer weg moet.

Crazy way of live huh? Onze eeuwige heritage, dat AMS-PBM vice versa.

Tan bun vrienden!
Groetjes,
Sharma

 


Online Guests

We hebben 66 gasten online

Poll

Nederlandse voetballers met Surinaamse roots zouden t.b.v. het Nationaal elftal van Suriname een dubbel paspoort moeten kunnen krijgen