SharmaMijn NIEUWE tori van over de Noordzee ...

It’s that time of year..

Heb jij dat ook, dat je vanaf de eerste kerstplaten op de radio al denkt: “ ai boi. Zo snel? “. En dat je merkt dat je ergens rond november, begin december toch langzaam een beetje emo wordt.


Over de maand december zelf praten we niet, die tijd waarin we het meeste lekker eten en vooral aan goede parties denken. Maar ook meer stilstaan bij wat wij hebben en wat anderen misschien juist tekortkomen? Het gemis van dierbaren die wij niet meer om ons heen hebben. De zelfreflectie van “wat laat ik achter”, en “wat zal het nieuwe jaar mij brengen”.

Die combinatie van al die emoties, die er toch voor zorgt, dat je misschien zelfs ongewild een beetje depri wordt, een beetje emotioneel. In combinatie met het prettige gevoel dat je krijgt als je al die mooie kerstverlichting ziet, lampjes, kadootjes in etalages, versierde huizen en straten. Gezellige muziek. Althans, zo heb ik dat jaren ervaren.

Maar hier in Nederland blijkt die “gezellige” kerstmuziek niet zo geliefd als in switi Sranan. Die kerstmuziek wordt door veel mensen zelfs als irritant, hinderlijk gejengel ervaren. Ze zijn allang blij dat kerst voorbij is. Gek he? Hier ging ik beseffen dat wij, ondanks de band met Nederland, als ex-kolonie, toch veel meer gemeen hebben met Amerika en Amerikaanse tradities. In Suriname zijn Halloween parties al heel oud. Dat begint nu pas in Nederland. En de parties die ik als tiener kende, de white-Christmas parties in clubs Touche en Cartousj bijvoorbeeld. Typisch Amerikaans.

En toch heeft Sranan gelukkig ook veel typische Surinaamse tradities. De prachtige vuurwerk estafette in de binnenstad. Ja mang, dat is echt heel Surinaams! De eindeloze streetparties, de heftige pagara’s die knallen, terwijl de pom in de oven staat te stoven.  De soep en de huzarensalade rond middernacht met familie. Vooral het laatste is er eentje die wij al jaren van generatie op generatie hebben meegekregen bij mij in de familie.

En dan ... de Surinaams-Nederlandse tradities: naar Schiphol rijden om familie af te halen die overkomt voor de feestdagen in het koude kikkerland. En dan loop je allemaal braaf met een dikke jas in een tas richting vertrekhal. Grappig gezicht is dat. Je ziet meteen welke Srananman een familielid komt afhalen, als je iemand met een dikke jas in een tas of grote zak richting vertrekhal 4 ziet lopen, weet je hoe laat het is. Famiridoro! Ja zo ook ik dit jaar. Vandaar dat het mij weer opviel.

En een andere Surinaams-Nederlandse traditie: vuurwerk! Ja hoor, er is veel veranderd sinds de eerste grote groep Surinamers naar Nederland vertrok in 1975. De keuze van vuurwerk is enorm, en vele Nederlanders, dus ook niet Surinamers, schieten er flink op los.

Dan nog de oliebollen die wij allemaal eten, ala gul-gula of niet, gevuld met rozijnen of cassave, naast en glaasje champagne (of meer). Om daarna te kijken, richting de toekomst. Yetanotheremo-time. Want wat wordt het? Wat brengt 2018? Hoeveel goeds, wat voor tegenslagen, wat voor emoties, wat voor garanties ? Wat voor uitdagingen en wat voor mooie momenten, wat voor goed en kwaad … We don’t know.

 

Wat ik wel weet nu: Ik ga er weer voor, het beter te maken dan 2017. Want, dat is het enige dat ik nu mezelf en iedereen kan wensen. Ga voor meer liefde, meer geluk. Ga voor meer gezondheid, ga voor meer respect, samenwerking, steun en vriendelijkheid. Zullen we elkaar dat vooral wensen?

Lieve vrienden, maak er iets goeds van, iets waardevols! Een goed mooi jaar allemaal!
Brasa en Odi,
Sharma

 


Online Guests

We hebben 77 gasten online

Poll

Nederlandse voetballers met Surinaamse roots zouden t.b.v. het Nationaal elftal van Suriname een dubbel paspoort moeten kunnen krijgen