Mijn tori van over de Noordzee …

Mi switi sranan! Aaaii poooii, nee geen ai boi, maar ai poooiii zegt mijn jongste dochter van anderhalf jaar nu volmondig. En mijn oudste van twaalf jr heeft haar besluit al genomen, ik kom snel in Suriname wonen. Haar sranan tongo wordt steeds beter en ze weet het zeker. Ze wil in Sranan wonen later. Het doet me goed te zien dat ons Suriname zo een invloed heeft op de kids.

Ik zit nu net twee dagen weer in Den Haag en ditmaal heb ik … een soort heimwee. Een soort, want eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat heimwee is. Mijn man heeft het vaker gehad, als hij terug was na vakantie in Suriname, maar ik heb het nooit gevoeld.
Is dat het gevoel dat je weer op ‘je gron’ wil zijn? Is dat het gevoel dat ik had toen ik op Zanderij, op het vliegveld, een moment had, toen ik naar het vliegtuig liep?

Dat ik even een warme gloed in mijn onderbuik voelde stijgen naar mijn hoofd en moest knijpen in mijn ogen, omdat ik bang was dat er echt tranen zouden volgen. Mijn man mocht het niet zien, maar hij had het allang door.
Dit keer ben ik het … ‘De lul!’ zouden mijn Hollandse vrienden zeggen.

Ja, volgens mij wel, het sloeg toe, een gevoel van ‘straks ben ik weer zo ver weg’.
Straks ben ik niet meer hier. Straks ruik ik de regen niet meer, zoals ik die de laatste weken hier geroken heb.
Pff ... ik heb het er eerder niet moeilijk mee gehad, maar mama Sranan du wan sani nanga mi dis’lesi.

Ik denk dat ze me iets duidelijk wilde maken deze keer, dat ik me lekker mag voelen in Den Haag, maar dat ik weer even duidelijk moest voelen hoe het is om op mi egi gron te lopen. Denise Jannah en Ronald Snijders zijn me voorgegaan, hebben het zo vaak beschreven in hun muziek.
Ja, ik moet het toegeven, het was heerlijk om weer op de Indira Ghandiweg te rijden, al erger ik me aan de drukte van bussen die steeds stoppen en iedereen die nog sneller rijdt en inhaalt. En ook al noem ik die weg nog steeds het Pad van Wanica.

Ik heb genoten van de haan die ik hoorde kraaien om vijf uur s’morgens en vogels die elke morgen actief fluiten.
Ik vond het leuk om te zien hoeveel winkels er overal gebouwd zijn, maar ik vind het jammer dat er zoveel van dezelfde zijn in de straten en dat ze allemaal hun gebouw maken zoals ze willen. Ik moest heel erg wennen aan het eenrichtingsverkeer op een deel van de Zwartenhovenbrugstraat  en … al die autos’s die er op hoeken van de straten verkocht worden. Ik vond het fantastisch dat we in anderhalf uur vanuit Paramaribo konden rijden naar Brokopondo. Ineens stond ik bij het stuwmeer. Vroeger was zo een trip een onbegonnen verhaal. Wel jammer, we komen niet meer onder redi doti terug naar huis. Maar die weg is heerlijk. Er zijn weer naambordjes bij alle straten en er zijn weer voorsorteervakken op kruispunten. Onze overheidsgebouwen worden opgeknapt!

Ai boiii,
Er is een heleboel veranderd in die vier jaar dat ik niet geweest ben. Veel positiefs!
En daar ben ik vreselijk blij om. Het doet me echt enorm goed om te zien dat er zo hard gewerkt wordt in Suriname. Zelfs op een feestdag als 1 juli, keti koti, waren er mannen van OW (ministerie openbare werken) bezig aan de straten. Dat is toch echt tof !!

Maar terwijl ik zo genoot van dat alles, volgde ik ook het laatste nieuws rond de installatie van de Assemblee voorzitter en ondervoorzitter. Twee vrouwen!! Ai man!! En tegelijk vroeg ik me af, wat zal de politiek er straks van maken? Er is nog niet eens een regering gevormd en het gaat al mis, constant. Gedoe om macht en positie. Zal al dit mooi opgebouwde standhouden straks?

Ai Sranan, ik was blij er weer te zijn en zal moeite doen er heel snel weer te zijn, maar ik wens je vooral veel krakti de komende tijd. Ik volg het nu weer van een afstand, mi e feri eng! Liefs en bedankt voor al je warmte de afgelopen weken. Een warme brasa!
Sharma